Gastblog: de omvang van een bewonersinitiatief

Is er een limiet?

Print Friendly

De omvang van een bewonersinitiatief is helemaal niet belangrijk, betoogt Monique de Beer. Ambitie, draagvlak en maatschappelijke meerwaarde is waar het om draait. Over een overheid die grip wil houden en bang is om het initiatief los te laten.

“Zit er eigenlijk een limiet aan de omvang en ambitie van bewonersinitiatieven?”

Die vraag werd onlangs aan me gesteld. De vraag verbaasde me en riep weer allerlei vragen bij me op. Want waar moet je dan aan denken, en waarom zou je bij voorbaat de ambitie van inwoners inperken? Zit daar dan toch een behoefte achter om zaken vanuit de overheid flink grip te houden?  Een angst om los te laten? En te weinig vertrouwen in inwoners? Hoe verhoudt zich dat dan ten opzichte van de participatiemaatschappij? Mogen inwoners alleen participeren in afgebakende onderdeeltjes, zoals bijvoorbeeld het organiseren van een straatbbq of de aanleg van een speelterrein?

Gevaarlijk terrein

Met het inperken van de omvang van een bewonersinitiatief als criterium begeef je je al gauw op gevaarlijk terrein. Want wie bepaalt dan de omvang? En waarom zou je omvang als criterium hanteren?

Fort Vreeswijk, buurthuis in zelfbeheer

Fort Vreeswijk, buurthuis in zelfbeheer

Zijn niet de algemene criteria voor het al dan niet honoreren van een bewonersinitiatief:

  • financiële kaders;
  • algemeen belang dienend;
  • aantonen van draagvlak;
  • maatschappelijke meerwaarde ;
  • aanvulling op bestaand aanbod;
  • niet beschadigend voor anderen, waaronder discriminerend, (concurreren met anderen is wat anders);
  • openbaar en toegankelijk;
  • geen winstoogmerk.

Wie bepaalt de omvang?

De ervaring met Fort Vreeswijk leert dat juist door de grote ambitie er veel ruimte is voor veel inbreng van hele diverse deskundigheden van bewoners. Veel mensen kunnen, met hele diverse kwaliteiten, een belangrijke bijdrage leveren. Het brengt veel verschillende mensen bij elkaar. En gezamenlijk brengen ze iets tot stand waar ze trots op zijn.

Dat genereert veel positieve energie. Het gaat ergens over en betrokkenen hebben het idee dat ze daadwerkelijk zeggenschap hebben over wat er gebeurd (en dat is natuurlijk ook zo). En dat is wat mensen belangrijk vinden: zeggenschap over eigen leven en leefomgeving.

Artikel oorspronkelijk verschenen op moniquedebeer.nu. Monique de Beer is projectleider Zelfbeheer bij Fort Vreeswijk, een dorpshuis in Nieuwegein Zuid dat per 1 januari 2014 wordt beheerd door bewoners. Ze doet op haar blog verslag van die weg naar zelfbeheer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*