‘Bel niet de politie, bel ons. Wij gaan het oplossen.’

Interview Harry Muilerman over Speeltuinvereniging De Driehoek

Print Friendly

Speeltuin de Driehoek in Deventer zamelde meer dan een miljoen euro in en draait inmiddels op volle toeren. Het wijkcentrum is letterlijk en figuurlijk het middelpunt van de wijk. Een gesprek met aanstichter en aanjager Harry Muilerman, over toen en nu, zelfbeheer en creatieve manieren om als buurthuis geld te verdienen.

Het vertrouwen was weg, zegt Harry Muilerman in zijn kantoorkamer. De gemeente en woningcorporaties beloofden veel, maar gaven bewoners van de Deventerse Voorstad Oost weinig. Een verbinding met de buurtbewoners opbouwen was als wijk accommodatie ´moeilijk´. Door als eerste een speeltuin te bouwen midden in de wijk, raakten meer en meer nieuwe bewoners geïnteresseerd en sloeg de negatieve houding langzaam maar zeker om in positiviteit.

Centraal buurtmagazijn

Die positieve sfeer is nu voelbaar in De Driehoek. Op zaterdag 24 mei houdt het LSA een praktijkdag, waar platformleden van dichtbij kennismaken met allerlei buurtinitiatieven in Voorstad Oost. Van functionele urban art tot lokale schoonmaakploeg de Gekke Henkies; allen dragen ze bij aan een aantrekkelijke woonomgeving. En allen zijn ze verbonden aan De Driehoek.

Muilerman legt uit: “In feite worden de Gekke Henkies [lees hier meer – red.] hier gecoördineerd; ze komen hier bij elkaar. Moeten er wat grijpers bij komen of extra vuilniszakken, dan halen ze die in De Driehoek. We zijn ook een soort centraal magazijn, waar iedereen bijvoorbeeld verkeerspoppetjes kan lenen als er hard gereden wordt in de straat. We zijn een bemiddelaar in de wijk.”

Speeltuin en buurthuis De Driehoek in de wijk Voorstad Oost te Deventer.

De Driehoek in Deventer is “bemiddelaar in de wijk”.

Die positie neemt het buurthuis ook in tussen gemeente en buurtbewoners die bijvoorbeeld zelf iets gedaan willen krijgen. Muilerman vertelt over een mevrouw die graag een tuinhuisje wil laten neerzetten. De Driehoek eist van haar dat ze eerst een klantenbestand opbouwt, dat de buurt ook daadwerkelijk zit te wachten op een dergelijk project. Lukt dat, dan treedt het buurthuis op als bemiddelaar om bijvoorbeeld vergunningen te regelen. “Zo zijn we bemiddelaar en makelaar.”

Sowieso verwacht Muilerman veel van de bezoekers van zijn buurthuis. De Driehoek staat er dan wel voor de buurt, de activiteiten die er plaatsvinden moeten vooral ván de buurt zijn. Hij legt uit: “Als bewoners nu activiteiten willen doen zeg ik: prima, maar ze moeten wel zelf meehelpen. Laatst waren er een aantal vrouwen die hier een knuffelmarkt wilden houden. Ik zeg: prima. Wij ondersteunen, zorgen voor een marktkraam, vergunning aanvragen doen wij, maar je zorgt zelf dat er wordt opgebouwd.”

Commerciële dingen

Het zijn acitiviteiten die niet per se geld opleveren. Om de boekhouding op orde te houden verhuren Muilerman en zijn medebeheerders ruimtes in De Driehoek voor vergaderingen, feestjes en ‘commerciële dingen’ zoals de bingo. Redelijk traditioneel dus, maar De Driehoek denkt ook na over creatieve manieren om minder commerciële activiteiten interessant te maken. Een tweehonderliterbak waar buurtbewoners hun oude frituurvet kunnen inleveren bijvoorbeeld, of een kinderclub.

“Zo’n kinderclub kost geld. Dat kun je twee dingen doen: je kunt bij de gemeente gaan aankloppen voor subsidie, of je gooit het over een andere boeg. We hebben kledingcontainers, en vervolgens hebben we een folder door de buurt laten gaan met de oproep ‘verzamel je oude kleding en gooi het bij ons in de bak ten goede van de kinderclub’. In twee maanden tijd hebben we zes keer die bakken kunnen legen. Per keer levert dat om en nabij de honderd euro op. Die kinderclub gaat zichzelf nu financieren op die manier, omdat de ouders bereidwillig zijn de kleding in die bakken te gooien.”

Nooit van gehoord

De Driehoek heeft de vrijheid om zulke projecten uit te voeren nu de financiële druk niet groot meer is. Het realiseren van de wijkaccommodatie kostte 1,3 miljoen euro; geld waar Muilerman en zijn collega’s via uiteenlopende wegen aan wisten te komen. In 2009, nog voordat de crisis echt losbarstte in Nederland, kwam de gemeente juist naar hem toe met een eenmalige subsidie. Het was startkapitaal voor een nieuw buurthuis in een wijk waar Muilerman al 25 jaar ’t Rielerhuus runde.

“We hebben die 1,3 miljoen met elkaar betaald”

“Toen werd het anders”, herinnert Muilerman. “Er was geen geld genoeg, dus vroeg de gemeente of wij fondsen wilden benaderen; zelf konden zij dat niet. Wij werden geadviseerd om een subsidiebureau in arm te nemen. Die weten veel beter de weg.” De aanpak werkte. Het subsidiebureau had zo’n 1300 fondsen in zijn bestand en ging daarin op zoek. Muilerman, lachend: “We hebben geld gekregen van fondsen waar ik nog nooit van gehoord had.”

De gemeente kocht het oude gebouw terug, waardoor Speeltuinvereniging de Driehoek zelf genoeg geld had. Het eindresultaat was één grote optelsom: “We hadden zelf geld in kas, de fondsen, de gemeente; we hebben die 1,3 miljoen euro met elkaar gefinancierd.” Voor het huidige gebouw betaalt de vereniging geen huur of hypotheek, waardoor er ruimte is om te sparen voor toekomstige renovaties, reparaties en eventuele uitbreidingen.

‘Bel ons, wij gaan het oplossen’

Dankzij die financiële ruimte kan De Driehoek zijn blik volledig op de buurt richten. Het buurthuis fungeert als stembureau tijdens verkiezingen, er worden gesprekken gevoerd met nieuwe wijkbewoners en er is de nodige sociale controle. Muilerman en De Driehoek moedigen buurtbewoners zelfs aan om bij overlast niet de politie te bellen. “Bel ons, wij gaan het oplossen. Dat beleid werkt perfect, er is nog niemand die de politie gebeld heeft.”

Muilerman verwacht veel van zijn bezoekers

Muilerman verwacht veel van zijn bezoekers

De tijden veranderen, weet Muilerman. Waar een buurthuis 25 jaar gelden vanzelfsprekend was, grijpt De Driehoek – centraal gelegen in de wijk – nu alle kansen aan om mensen op zijn minst kennis te laten maken met het buurthuis. De boodschap bij die eerste kennismaking is in ieder geval duidelijk. Bij het openingsfeest kreeg iedere bezoeker een welkomstpakket met daarin een bezem en stoffer en blik, alsof te zeggen: ‘je bent hier van harte welkom, mits je zelf maar bijdraagt aan de wijk.’

Het resultaat is er naar. Waar een buurtverbinding tot stand brengen in Voorstad Oost ooit moeilijk was, weten mensen weten nu hun weg te vinden naar De Driehoek; alleen allochtone bewoners van boven de zestien jaar houden zich nog afzijdig. Hen binnen zien te krijgen is de grootste uitdaging voor een wijkaccommodatie die gerust als succesverhaal in zelfbeheer bestempeld mag worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*