Altijd nieuwe uitdagingen voor het oudste buurthuis van Nederland

Op bezoek bij De Mussen

Print Friendly

De Mussen zag de Haagse Schilderswijk sinds 1926 veranderen van volksbuurt naar ‘safe zone’ voor allochtone Nederlanders. Het buurthuis veranderde mee met zijn doelgroep, maar sommige dingen blijven altijd hetzelfde. De strijd om voldoende inkomsten, bijvoorbeeld. Beheer je buurthuis bezocht de Hoefkade.

“Het bruist van de energie in en buiten de Schilderswijk”, zegt Nicoline Grötzebauch. Dan spreekt de buurthuisdirectrice niet over de negatieve energie waar de wijk het landelijk nieuws mee haalde: rellen tussen moslimextremisten en extreemrechtse groeperingen, politiegeweld en de politieke onrust die erop volgde. Nee, juist de vrijwillige energie van wijkbewoners en van buitenaf liggen mede ten grondslag aan het succes dat De Mussen boekt op deze moeilijke plek naast station Holland Spoor.

Tachtig vrijwilligers – waaronder een vrijwillig bestuur – maken zich samen met veertig stagiairs en een professionele inzet van vijftien fte sterk voor een leefbare Schilderswijk. Dat leidt in ieder geval tot een levendig buurthuis, grotendeels beheerd door vrijwilligers. De Mussen is sinds 1982 gevestigd in een pand van 3000 vierkante meter groot aan de Hoefkade in Den Haag, waar het bruist van de bezoekers wanneer wij langskomen. Jong en oud vindt hun weg naar de sportactiviteiten, dansles, raples, de meidenkamer en de vele andere dingen die De Mussen veelal onder professionele leiding organiseert.

Niks Geteisem 2

Niks geteisem!

De Mussen bestaat sinds 1926 (het is het oudste buurthuis van Nederland) en richtte zich oorspronkelijk op kansarme Nederlandse jeugd. Door de jaren heen veranderde de doelgroep, mede door de influx van immigranten in de wijk. De ‘vreemde vogels’ werden niet met open armen ontvangen door autochtoon Den Haag, wat in de jaren zeventig tot frictie en onrust leidde. Na een lange periode van twijfel over hoe De Mussen om moest gaan met deze veranderde samenstelling van de buurt, wist het Clubhuis in de jaren negentig aansluiting te vinden bij de gemêleerde bevolking van de nieuwe Schilderswijk – zo valt te lezen in de prachtige uitgave Niks Geteisem! Het wonderbaarlijke verhaal van De Mussen (2011).

Het is de dagelijkse realiteit waar De Mussen zich nu in beweegt. De Schilderswijk is een afgezonderde wijk, vertelt Grötzebauch, een ‘safe zone’ voor allochtonen. Kinderen spreken er thuis geen Nederlands en lopen een leerachterstand op, en er is amper contact met Nederlanders. De directrice vertelt over hoe zij een aantal kinderen uit de buurt had uitgenodigd om bij haar te komen eten. Ze bleken vooraf wekenlang zenuwachtig, omdat ze in het dagelijks leven nooit in contact kwamen met autochtonen.

De Schilderswijk Moeders

De Schilderswijk Moeders

De Mussen probeert een brug te slaan, bijvoorbeeld via het project Schilderswijk Moeders. Het trainde zestien vrouwen en probeerde zo achter de voordeur te komen van allochtone gezinnen. Met een aanpak gelijk aan de Vrouwenstudio’s van pionier ONS werd succes geboekt: binnen een jaar wist het zo’n honderd geïsoleerde allochtone vrouwen te bereiken en activeren. Een succes dus. Toch heeft de overheid besloten om subsidie in te trekken voor Schilderswijk Moeders. ‘Waarom kost dit nog geld?’, vroeg de gemeente, en het project werd elders ondergebracht.

Het bezuinigingsmes

Die constante strijd om geld is de andere dagelijkse realiteit voor De Mussen. Van de exploitatie van 1,8 miljoen euro is ruim 1,2 miljoen subsidie, maar daar wordt in gesneden. Het is niet de eerste keer dat De Mussen te maken heeft met bezuinigingen – in de jaren tachtig werd het overheidsgeld op een gegeven moment gehalveerd; ook was dat de tijd dat het moest strijden om zelfstandig te blijven en niet op te gaan in een welzijnsorganisatie – maar nog veel minder geld zou tot problemen leiden. Eerder dit jaar leidde Grötzebauch al de noodklok: “We kunnen niet nóg doelmatiger gaan werken […] Door deze korting zullen er ontslagen vallen bij de uitvoerende medewerkers. Dit terwijl we nu al met té weinig medewerkers heel veel werk verzetten. Dagelijks zijn de kindergroepen die De Mussen na school bezoeken overvol. Hierdoor kunnen we nu al niet altijd de kwaliteit bieden die de kinderen en jongeren nodig hebben.”

De Mussen, vroeger.

De Mussen, vroeger.

“We kunnen niet nóg doelmatiger werken”

Het bezuinigingsmes snijdt aan twee kanten: de kwaliteit van de begeleiding gaat erop achteruit én er is geen geld om bijvoorbeeld een fondsenwerver aan te nemen, die zich uitsluitend bezig zou houden met het binnenhalen van nieuw geld. Waarmee De Mussen vervolgens weer minder afhankelijk zou worden van subsidiegelden. Dat is de frustratie en de grote uitdaging op dit moment, legt Grötzebauch uit. De Mussen streeft naar zulke extra private middelen, ook van bedrijven en particulieren, maar mist de mankracht om daar serieus werk van te maken.

Er staat dus altijd wel een nieuwe uitdaging klaar voor het oudste buurthuis van Nederland, binnen en buiten de eigen muren. Al bijna negentig jaar vervult De Mussen een belangrijke rol in een belangrijke wijk. De Schilderswijk is niet het kalifaat zoals dat soms wordt geschetst, reageerde Grötzebauch al eens: “Hier heerst de samenhorigheid van een dorp en loop ik midden in de nacht rustig over straat.” Wel leidt de segregatie tot serieuze problemen, problemen die De Mussen – vaak met succes – het hoofd probeert te bieden. Genoeg energie is er in ieder geval, nu nog genoeg geld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*